Airfix A04059 – Bristol Blenheim Mk.If, 1:72

Kolejna nowość Airfix na marzec to brytyjski dwusilnikowy lekki bombowiec Bristol Blenheim Mk.If w skali 1:72. 

Samolot został początkowo zaprojektowany jako szybki, mały samolot pasażerski Bristol typ 142, dla sześciu pasażerów, będący rozwinięciem samolotu typ 135 (samolot powstał na zlecenie Lorda Rothmere, właściciela Daily Mail). Prototyp, nazwany „Britain First”, został oblatany 12 kwietnia 1934 i osiągnął prędkość 490 km/h.

Pod wrażeniem jego dużej szybkości, w 1935, po próbach wojskowych, lotnictwo wojskowe Royal Air Force zleciło także opracowanie wersji bombowej i od razu we wrześniu zamówiło 150 samolotów, pod nazwą Blenheim. Pierwszy prototyp wersji bombowej, oznaczonej jako typ 142M, został oblatany 25 czerwca 1936 (nr K7033). Główną zmianą konstrukcyjną była zmiana układu z dolnopłata na średniopłat, w celu pomieszczenia komory bombowej. Zamieniono ponadto silniki Bristol Mercury VI (640 KM) na Mercury VIII (850 KM).

Pierwszą wersją seryjną był Blenheim Mk I. Odznaczał się on dwuosobową, bogato przeszkloną kabiną w nosie kadłuba z miejscami pilota i bombardiera obok siebie. Kolejne wersje: nieuzbrojona rozpoznawcza PR Mk.I, bombowa dalekiego zasięgu o większym udźwigu Mk II i rozpoznawcza Mk III nie były udane, głównie z powodu słabych osiągów i nie wyszły poza stadium prototypu. Do masowej produkcji weszła natomiast wersja bombowa Mk IV, oblatana 24 września 1937 (oznaczenie fabryczne: typ 149, początkowo nazwana miała być Bolingbroke).

Początkowo była projektowana dla Dowództwa Obrony Wybrzeża, jako morski samolot bombowo-patrolowy, lecz w tej roli ostatecznie przyjęto Lockheed Hudson. Odróżniała się ona posiadaniem nowego wydłużonego o ok. 90 cm oszklonego przodu kadłuba, w którym bombardier mógł leżeć na brzuchu w tzw. „kołysce”, mając lepsze możliwości obserwacji. Nos kadłuba miał asymetryczne „wgięcie” po lewej górnej stronie, dla zapewnienia lepszej widoczności pilotowi, siedzącemu w osobnej kabinie na górze. Wersja ta miała również mocniejsze silniki i większy zasięg, lecz na skutek większej masy nieco spadła prędkość i pułap. Późniejsze samoloty Mk IV miały pod nosem kadłuba nieruchomą wieżyczkę ze zdalnie obsługiwanym karabinem maszynowym, strzelającym do tyłu, a później – dwoma karabinami maszynowymi. Wzmacniano też na niej w toku produkcji uzbrojenie w wieżyczce grzbietowej, z 1 do 2 karabinów maszynowych.

Względnie duża szybkość samolotu i brak ciężkich samolotów myśliwskich spowodowały, że opracowano również wersję myśliwską samolotu. Konstrukcyjnie nie odróżniała się ona istotnie od bombowców, jedynie w miejscu drzwi bombowych pod kadłubem zamocowano gun pack – płaski zasobnik z 4 karabinami maszynowymi Browning kaliber 7,7 mm z 2000 nabojów. W wersji myśliwskiej zbudowano 200 samolotów Blenheim Mk IF (F Mk I). Jako pierwsze z brytyjskich myśliwców, część z nich została wyposażona w radar AI Mk I (później Mk III) i używana jako myśliwce nocne. Następnie w gun pack wyposażono także 60 samolotów wersji Mk IVF. Samoloty te z racji dużego zasięgu były używane głównie w lotnictwie morskim do ochrony konwojów przed niemieckim lotnictwem.

W Wielkiej Brytanii wyprodukowano 1194 samoloty Blenheim Mk I.

  • Produkcja Blenheim Mk.I:
    • Bristol: ok. 694 (w tym 30 dla Turcji, 18 dla Finlandii, 2 dla Jugosławii)
    • Avro: 250 (w tym 20 dla Jugosławii, 13 dla Rumunii, 10 dla Finlandii)
    • Rootes: 250 (w tym 21 dla Rumunii i 2 dla Grecji); dalsze 68 ukończone jako Mk.IVL
    • Produkcja licencyjna w Jugosławii (Ikarus w Belgradzie): 16 (dalsze 24 nieukończone zostały uszkodzone w fabryce przed wejściem Niemców)
    • Produkcja licencyjna w Finlandii (w Tampere): 45
  • Wersji Mk IV zbudowano 3297 sztuk;
    • Bristol: 312 (z tego 12 dla Grecji)
    • Avro: 755
    • Rootes: 2230 oraz 86 Mk.IVF
    • Produkcja licencyjna w Finlandii (w Tampere): 10

Samoloty Blenheim Mk IV produkowano także na licencji w Kanadzie, w zakładach Fairchild Aircraft, pod nazwą Bristol Bolingbroke (676 sztuk). 18 pierwszych samolotów zbudowano z brytyjskich części w wersji Bolingbroke Mk I, odpowiadającej brytyjskiemu Blenheimowi Mk IV, a resztę w wersji Bolingbroke Mk IV, z zastosowaniem lokalnie produkowanych amerykańskich podzespołów. 14 samolotów wersji Mk IVW miało silniki Pratt & Whitney Twin Wasp Junior 835 KM. 457 samolotów wersji Mk IVT, z silnikami Mercury XX 920 KM wyposażonych było jako samoloty szkolne dla załóg bombowców. Mk III był prototypem wersji pływakowej.

Ostatnią wersją samolotu był Blenheim Mk V, znany także początkowo pod nazwą Bisley (typ 160), oblatany 24 lutego 1941. Miał on być bombowcem bliskiego zasięgu, służącym do wsparcia wojsk lądowych, uzbrojonym w cztery karabiny maszynowe w nieprzezroczystym nosie kadłuba. Druga wersja, przeznaczona do bombardowania z dużej wysokości, miała przeszklony wydłużony i spłaszczony nos, z dwoma karabinami maszynowymi strzelającymi do tyłu. Wyprodukowano łącznie 944 sztuki, lecz samoloty tej wersji nie znalazły już szerokiego użycia.

Źródło: Bristol Blenheim – Wikipedia, wolna encyklopedia

Airfix A04059 – Bristol Blenheim Mk.If, 1:72
Share
Tagged on: